wtf story

He’s talking
She’s walking
The city is making love
They are admiring
Mirrors are lying
They don’t want to see reality
Dreams are delicious
A mysterious letter is spoiling the story
Shush close your eyes
Smell the air
The fragrance of dying is fabulous
Born to advertise her personality
She lies
Her body is silent
Jealousy of life is leading her moves
Instead of participating
She quits the adventure
He keeps talking

Spontanément déchirés

Des murs déchirés crient ton prénom
Les draps transpirent une chanson
Des mélodies aux ombres mauves

Mes lèvres coupent les lettres en trois
Je ne déguste que partialement cette langue
Tout est mystérieusement évident
Le silence étant épicé
je me sens piquante

L'inconscient porte un parfum d’enfance
Ton sourire muet danse la transparence
Je décide de me perdre
Je récupère une veste couleur poussière
Le film commence dès que je quitte la rue
Je te regarde encore
Sans voir que tu dors

Les yeux terribles,
Une fille se laisse griffer par les nuages
Elle accepte les louanges
De la Spontanéité naissant sous le choc mielleux
La Coïncidence souhaite qu'on plonge

Je lui cède ma place et je m’en vais
Fière de mentir parfaitement une histoire vraie

Tehdit var rusvet yok

Oyle bir asik olurumki aslinda
Ne dunyaca unlu rock star olmak,
Ne Iron man sampiyonlugu için yarismak
Nede nobel odulu kazanmak keser
Ben adami oyle bir severimki
Sahitler kiskançliklarindan
Hayattan vaz geçerler !

Bu küçük, çenesi düsük kadin parçasina bakma
Bakma iste gulduruyorsun beni
Goremezsin içimde gizlediklerimi
Yumruklarim canini yakamaz
Sozlerim etini elbet delmeeeez
Bakislarim kalbini parçalamaz amaaa
O askimi uzerine salacagim adami buldugumda
Sen ne olur ne olmaz, ortalikta dolanma
Fena saldiracagim aska
Ask bile sasiracak, « vaaay neymisim ben ya » diyecek
Adamin gozleri kivilcimlar saçacak
Erkek’te sasiracak “vaaay demek buymus erkek olmak” diyecek
Sok ustu sok yasayacak insanlik, sok sok sok!
Kadinligin kitabi o gun yeniden basima girecek.
Paris’te kalplerde kodlama hatasi var
Durum bombok
Adam çok ama iste adamlarda ruh yok
Baskada bir diyecegim yok.

çok bilmisler

Kollarimi açtim sarildim tren raylarina
Eteklerimi topladim bir yandanda
Dantellerim, tüllerim var
Pek sikim, pek sirinim
Kisa tirnaklarimda bordo ojelerimle gitar çalar gibi çaliyorum ilik demirleri
Notalarim sokak oluyor, sehirler oluyorlar,
Roma, Floransa, Marsilya, Lyon, Paris, Londra, Saaaaaao Paulo
Trenler geçti uzerimizden
Makyajim ruzgarla tazeleniyor
Ciddiyetim bozulmuyor hayata karsi
Yuzum geriliyor, kalbim sakin
Gozlerim kara kara guluyor
Artik biliyorum
Inaniyorum hikayelere
Hem yaziyorum hem okuyorum
Hemde ne hikayeler :
Sapkalar beyfendiler hanimefendiler var,
Roller var, sasirtici kotuler var,
Lezzetli karakterler,
Her biri bir bulmaca kederliler, tutkulular,
Hepsi tek tek efsaneler…
Uzerimizden bir semfoni orkestrasi geçiyor !
Ve gicik bir maske gibi tebessum etmeye devam ediyoruz…
Ama biz çok sey biliyoruz !
Birer sandigiz, hazineyiz…
Tebessumlerimiz dalga dalga kahkahalar barindiriyor.
Bizler tahammul edebileceginden çok sey biliyoruz !
Ormanlardan, sehirlerden geçiyor raylar…
Ve raylar ulasamiyor heryere, yollara yayan devam ediyoruz.
Yeni seyler ogreniyoruz.
Bilgimiz arttikça siritiyoruz.
Anahtarlariz herbirimiz.
Bizler gicik maskeleriz.
Maskeler bizim tenimiz.
Yalanci degil, çok güçlüyüz biz.

böcekli evin mutfaginda bugunku yemegimiz ask

Ocakta birseyler pisiyor yemege benzemeye calisiyor
Pirasa domatesle pisiriliyor
Dolaptan ne çikarsa el mahkum birbirine yakisiyor
Masada bir kulluk
Yemege parallel dumanlar tutturuyor
Ellerimde kelimeler mantikli birseylere benzemeye calisiyor
Aklimda ne varsa birbirine el mahkum yakistiriliyor
Beyin dalgalarim dusunceye benzemeye calisiyor
Yollar kesistikçe
Kadinla erkek ara sira aska benzemeye calisiyor
Aski basaramdikça pusulasi sasmis gençlige benzemeye calisiyor
Tas binalar, ahsap pencereler eve benzemeye calisiyor
Toz kendini yeniliyor, kovdugum bocekler deliklerden geri giriyor
Alisiyoruz birbirimize, el mahkum ev arkadasi olunuyor
Onlar beni severken isiriyor, ben onlari ilaçlasamda olduremiyorum
Ve garip birsekilde erkekler, kadinlar, bu isirma ve ilaçlama iliskisine benzemeye basliyor
Arada bir serin havalar fazla isinmis kizgin enseleri sakinlestiriyor
Kalp atislarim duzene giriyor
Arada bir durup gulunuyor da,
Gozlerden gelen visne suyu yaslarla gulunuyor
Ve baliklama, burnumu tikamayi unutarak atliyorum yeniden sehrin sokaklarina
Adim adim adim adim adim adim yuruyorum, kosuyorum yerin altindan ustunden
Yagmur yagarsa arada bir metro medivenlerinden kayip dusunuluyor
Camurlu eteklerle islere gidiliyor
Hayat iste birseye benzemeye calisiyor
Evcilik oynaniyor koca binalarda toplantilar ve bilgisayarlarin arasinda
Is tutkuya benzemeye calisiyor
Arada bir elimi biri tutuyor, nefesim kesilmiyor
Gozlerimi kapatip elimin mahkum oldugunu aska yakistirmaya calisiyorum
parfumler sikiyorum ama hikayeler aska bir turlu benzemiyor
Ve ruyalar gibi gerçek te benden kaçiyor
El mahkum adimlar yollara yakisiyor

gazete sayfalari neden gri

kodu yazdim ve bastim tusa
kapiya abandim ezbere bir hareketle
ve yine ikinci saldirmamda acildi onumde
karanlik koridor
yerlerde kirmizi halilar, merdivenlerde deva eden
ve iki kisilik bir asansor
cantamla zor sigdigim
yol boyu aglamadim
yol boyu goz yaslarimi eve sakladim
pizza ve kirmizi sarapla iyi giderler
belki bir de filim attiririm
programdan bol birsey yok cikmak istesem
ama herseyin manasini kaybettigi noktadayim
yanimda metroda kitap okuyordu bir adam
içimden (hemde baya içten) “okusan ne olacak”
diye geçirmisim
hemde baya içten !
eglenmek neki?
Baskalari ile vakit geçirmek, ortamda Kabul gormek, ilgi gormek, begenilmek
Onlardan biri olmak… onlar
Hep sevilmek, arzulanmak konu baslkikli bir gazetenin sayfalari arasinda yasiyoruz
Atliyoruz ekonomiden paparazzi’ye, metro grevlerinden festivallere
Toplum psikolojisinden, aids’e care arayan bilim adamlarinin maddi ihtiyaçlarina
Tam son sayfaya geliyoruzki ertesi gunun baskisi yetisiyor ayagimizin altindaki bosluga
Hava durumu ve fal sayfasi en çok okunanlar… bunlar tabii asil onemli konular
Gozlerimiz, vucudumuzun dengesi surekli bir teknolojik alet yayinlarinin etkisinin altinda
Yigoruz, içiyoruz, siçiyoruz, sevisiyoruz sevgili ve sevgisizlerle
Hasta oluyoruz, dusunuyoruz, felsefe yapiyoruz, unutuyoruz
Ve herkesin dustugu hatalara dusup
Bulunmus buluslari yeniden kesfediyoruz
Ve bir anda hersey siyah bir sayfa gibi beliriyor onumuzde
Kelimeler oyle dolmuski bir tek sayfaya
Simsiyah olmus yuzu, kalmamis yazacak tek bir nokta
Ama biz hala yaziyoruz suursuzca
Arada bir silgiyi darbesi ile yer açiyoruz
Gri ile idare ediyoruz
Sonra hoop geliyor yeni bir baski ayagimizin altina
Otobus degistirir gibi yeni gunlere yeni konular ve yeni neseler ile sicriyoruz
Her birimiz super oyunculariz
Mutlulugu oynamak bizim elimizde
Bunu arada bir unutuveriyoruz

titre

Noir
Bleu
Vert
Jaune
Gris
Le ciel s’approche de moi
Du blacon d’un 5 étage
Tel un chat
Je me cherche une souris
Je m’ennuie

Writers meet in the dark

Writers meet in the dark
A psychologist needs a psychologist
A philosopher told me so…
So do writers my friend, they need other creatures from their own hells to enjoy crazyness together

I’m talking to you
With the monotone voice I chose specially for tonight
In the dark
Streets lend us some lights
A cigarette from a guy in the street
The lighter from the waitress of that bar
we walk until we get to your car
you’re scaring me with the questions you ask
so I start talking
telling you some theories that could answer it all

lesson 1, love… is that …
there is no good, no bad
there is dangerous and we all are…. dangerous

every day you become someone else
appreciating what you did
criticizing who you were
doubting about who you'll be
blab la blaaa
we're all aiming with no stable targets
all he knows and thinks, the man forgets
all he thinks changes
life is…. as good as it gets
we're all kids on a playground
and I'm scared of the other kids
cause I know
they should be scared of me...
I'm doing stuff
and I don't know
what I want
and sometimes
I don't want anything
Some days I'm too young
some days I'm old and heavy
on some natural ecstasy moments i want it all
and quite often I just stop walking
I mean... love… I already have it all, don’t I?
I only see what's missing
I'm lovin in silence some strangers trespassing in my life
I am steelin their souls from them or I borrow from them
I dream some nights
and dreams are truer than truth sometimes
I dream about being with them
they say what I make them say
they act as I want them
but it gets boring
so I erase'em and meet new ones to nourish my nightly heaven
I am impressed, I must say, of how much I can hate
I am impressed how obsessed I can get
I am impressed how mean I can be without showing it
How desperate women get ! how amaizing “she” is…
Life is hidden in extremeness boy
Living in the equilibrium is waiting for time to stop running
Time will stop eventually but.. I think you wouldn’t want that
That… can be boring.
I’m not sure about the colors I’ll see, the silent I’ll hear
I’m impressed, how painful it is to be a lost angel
Like … everyone else
It’s scary how nice people can end up being dangerous…
Everyone is nice.
Everyone is dangerous.
once you know this you know it all !
open your ears and your eyes…
cause there never… there is never no surprise
how much you should open your heart?
that's the tricky question… be stupid.. open it time to time
breathe and let it beat...
listen to the song I told you
and go to sleep
invite some friends into your dreams
smile meaninglessly
it’s weird and it can be mysterious,
mysterious can look sexy to the superficial ones
it’s a win-win situation
being yourself and finding new healthy souls to st.. borrow
I gotta go.
Don’t call me tomorrow.

j'ai toujours osé

Il te regarde avec des yeux pleins de mépris
Il croit tout savoir de toi, de ta vie
Critique sur critique, jugements a priori
Minable et aveugle qu’il est
Que sait-il des chemins que t’as pris
Des souffles difficiles que t’as pu inspirer
Des larmes trop amères que tu n’as pu pleurer
Des moments où tu as eu peur d’exister
Mais que plus t’as eu peur plus t’as foncé
Des courages que toi-même ne sait d’où t’as déniché…
Il vit encore dans le placenta de sa maman
Encore dans la poche kangourou chez ses parents
Dans son pays de naissance de nationalité dont il parle la langue
Il corrige ta grammaire, fier, en buvant son jus de mangue
T’as cru mourir plus d’une fois, t’as dit adieu
Tu ne te souviens plus pour quels idéaux t’as voulu faire mieux
Passé des anniversaires, naissances et enterrements loin de ceux
Qui font que tu le trouve ce foutu courage qui te rend
Forte, survivor d’une guerre invisible
Que si tu n’avais décidé de vivre
Personne n’aurait inventé car trop pénible
Et aujourd'hui au bord d’un destin trop ivre
Tu es énervée, plus puissante, plus dure
Tu n’es plus celle qui était pure
Tu n’es plus elle, tu es mure
Tu n’es plus belle, tu n’es qu’un mur
Mais tu te respectes pour qui tu es
Tu n'es pas parfaite mais t'as toujours osé

mutluluk korkunçtur

mutluluk korkunç birsey
insan onunla basa cikamiyor
mutluluk aglatiyor
mutluluk agir bir yük
altindan kalkmak zor

sehit analari aglarken, kanserli cocuklarin saclari dokulurken
hep guzel bir ailesi ve sicak bir yatagi olmus bizler
mutlulugumuzu kaybetmekten korkan bizler
mutlu olabiliyormuyuz dunyaya dagitamadigimiz bu mutlulukla?
digerlerinden daha mi cok hakettik mutlu olmayi?
hayir... ve bunu biliyoruz...
ve icimiz titriyor...
hayir
yinemi guzel birsey geliyor basima?!

bunu kabul edemem bu çok fazla...

iyi bir is için stress
iyi bir es icin stress
iyi dostlar icin stress
aileyi mutlu etmek icin...
hep bir hedef, hep bir yenisi
bizler kosmayi biliyoruz
cunku durmaktan korkuyoruz
durdugumuz an mutluluk gozlerimizin icine bakiyor
biz ona ne diyecegimizi bilemiyoruz

bugune kadar yanimizda oldugu icin sukur ediyoruz
ama onu kaybetmekten korkmaktan kendimizi alamiyoruz

birseyler yapiyoruz, baskalarina da ondan biraz vermek icin
sebebi ne olursa olsun, birileri daha mutlu olsun diyoruz
layik olmak mesele birde,
kendini Ona layik gormeyecek kadar cok seviyorsan Onu
isin zor çocuk

cunku dunyadaki en guzel sey seni titretiyor
hasta ediyorsa
daha ne hastaliklar var bu dunya'da
yasamayi cok sevdigin icin yasayamiyorsan
ama yine de bir baska secenek goremiyorsan
saril kendine ve duga et
yapacak baska birsey yok
yapacak tek sey bu...

Tanrim sen olmayanlarina da ver

"la vie man, c'est space..."

Devait-on vraiment savoir
Qu'au delà du bleu il existe du noir ?

philo-jogging

Prends-t-on vraiment ce qu’on rend ?
Rend-t-on toujours ce qu’on prend ?

Les fleurs, les bijoux, les amours, nos trésors…
Existe-t-il un endroit où les cacher la-dehors ?

La planète et nous, égoïstes et mélancoliques femmes-et-hommes…
Sommes nous tous unis tout comme,
Une complexe mais compatible somme ?

La philosophie du "chacun pour sa pomme"
Est-elle de celui qui a tout compris mais mal-compris ?

je cours je me demande
si je suis partie de tout
et tout est un peu moi après tout
suis-je en train de devenir fou
la folie est-t-elle la dimension ou l'on comprend tout
et que les normaux n'ont pas l'intelligence de comprendre?

Sayfalarin arasinda bir kasaba

Bir balikçi kasabasi
Boyalari dokulmus su ustunde sallanan alayci sandallar
Uzerlerinde kiz isimleri
Iclerinde asik adamlar
Sokaklar tenha
Tek tük avare dolasan insanlar var
Her biri birbirini taniyan
Turist ömer tebessümlü delikanlilar
Hayat’a gulen, kaderi gri, ruhu pembe deli kanlilar

Balik etli guzel kadinlar da var
Uzerlerinde empirme çicek desenli elbiseler
Renkli bahçelerinde çamasir asarlar
Çapkin ruzgar uçurur eteklerini
Çitlerin ardindan varliklari tahmin edilen gözler bakar
Onlar kikirdar

Siirler yazilir, türküler mirildanilir
Salina salina geçerken ask tanriçasi sokaktan
Meyhane de rakilar yudumlanir
Ah çeker, iç çeker vurulmus yürekler
Ve yüreklerin hepsi de birine illaki vurulmustur

Arada bir ziyaret ederim o kasabayi
Içim hep sümbül kokulari ile dolar
Dedelerim bilir oralari
Onlar o guzel gunleri yasadi
O Türkiye’de
Yagmurlu aksamlar, gunesli gunduzler ve dalgali deniz var
Herkes asiktir,
Orhan Veli’nin beni götürdügü o yolu Eldorado gizemi tasiyan mahallede

se tromper, sans tromper

Elle est belle, il est beau
Elle est quelqu’un de bien, il est quelqu’un de bon
Il est marié et bientôt papa
Mais il est tellement beau
Mais elle a toujours été quelqu’un de bien
Mais elle ne contrôle plus son cerveau
Elle le veut, il la veut
Pourtant ce sont des gens raisonnables et respectueux
C’est si dommage que cet œuvre d’art naturel et miraculeux doive chasser
{Aussi pénible que la longueur futile de cette phrase}
Toute proie qui par sa beauté sera insupportablement attirée

Elle est belle, il est beau
Elle est quelqu’un de bien, il est quelqu’un de bon
Si elle est forte, s’il est assez amoureux
Elle restera quelqu’un de bien, et lui aussi
Ils auront tout vécu dans leurs fantasmes secrets bien détaillés
A part le sentiment désastreux que d’avoir, trompé…

iyi insan

Iyi insanlarin dugalarini kabul et diye duga eder
Kucuk cocuk, henuz "iyi insan" tanimina uymaktadir
Yetistikçe yetiskinlerin kategorileri sasirir
Iyi insan diye bir sey kalmaz
Cunku insan herseyden once
Sadece insandir

iyi'de insandir kötü'de
ve iyiler'de de kötü bulunmaktadir
kötüler'de bir zamanlar çocuk yurekleri ile pencereden bakmistir

Harry à Paris

Etiré vers le haut
Mes joues laissent prendre vie… ce sourire
Pendant quelques secondes quotidiens où le monde est beau
Chaque jour est meilleur, chaque jour est pire
Je cours, je m’essouffle, je trébuche, je saute
Je suis une folle, j’aime les mots
Les chiffres me mentent, mais ce n’est pas leur faute
Pour craindre la mort… il est encore trop tôt
J’ai concocté un après-midi de « la mort qui tue »
J’ai pris ma BD de cadavres exquis
(Voire laquelle via le code flash avec votre smart phone)
Pour ce moment de plaisir,
Pour la lire,
J’ai choisi ce banc là, dans cette rue
(Voici le banc en question sur street view, non je déconne)
Ce n’est qu’ainsi que j’accepte le déclin corporel,
Dans les livres, les drames, les blagues, les tragédies,
Et mon café, sans sucre, sans lait, et d’ailleurs
Je vis dans un café, avenue des Champs Elysées
Personne ne m’aime, ni me hait
Personne ne me voit, ni ne sait que je les écris :
Les heureux, les pauvres, les tristes,
Les parisiens, les moches, les touristes,
Les clichés, les stressés, les marginaux,
Les chics, les « out », les beaux,
Et quand je veux, je rends sa cape magique à Harry
Je me laisse aller dans la folle foule de Paris
Je lis des poèmes istanbouliotes, et du lourd (type Orhan Veli) !
Pendant que je prends un train pour Luxembourg…
Gare de l’est,
Ma ligne rose, la ligne sept

19 mayis'ta dogmus

Benim gozumde 24'e bastin bugün Aydin bey
Anlattiginiz miladimdan onceki anilariniz roman bana
Gozlerin yeri geldi catik kaslarin altindan uyardi
Yeri geldi titreyen bir perde arasindan uzandi
Bazen nese ile, bazen tedirginlik ile agladi

Ama sen karsimda gordugum bir insan degilsin.

Sen babam,
Benim ulkem, benim kimligim, dogdugum yer
Sen benim inancim, dinimsin.

Herkes baba olabilir ama..
Herkes Baba olamaz.

Sen hem koklu bir agac hemde hic gidilmemis yerlere ucusan bir polen
olabilmeyi temsilen
nefes aliyorsun kalbimde
ve o insan olmayi cok iyi bilisinle,
nefes veriyorsun yuregime

Sen her renk baktin bana
Herseyimi gormeyip duymamayi kabul ederek
Sen kendini her zaman verdin bana
kendim olma hakkini da birakarak avucuma

Biz iki ayri dunya,
Ikimizde hem volkan, hem karinca
Hemde itiraf edelim, pembe pamuk helva

Aydin Ertan deyince benim gozlerimde Ataturk canlanir
Kelimeler en iyi dostum olsada, sozlerim heyecanlanir

Ne Tanrimin, ne Atamin nede senin golgende
mukkemel'e ulasmayi amaçlayamam
ama hep sizin izinizde iyi'ye ugrasirim

Seni cok seviyorum
Ailemizi sevdikçe ben daha iyi bir insan oluyorum

Felsefe derki her insan bencildir
kendi icin sever, kendi icin uzulur
Sizi kendim biliyorum
Ben ancak sizin icin sever, size uzulurum

Ne me Nietzsche pas !

Chercher
Dans le noir
Un point de départ
Une destination

« Deviens qui tu es »
On aimerait..
(mais la jeunesse est dans cette période de ne pas savoir
Quand tu sauras tout, tu ne seras plus.. du tout)

Partout, ces maîtres et leurs apprentis
Personne n’étant parfait, personne ne le devient
« Qui tu es » est comme un objectif distant avançant en même temps que toi
« Qui tu es » n’est pas parfait
Il te « temps » la main, il court

Petite boîte
Dans toi je me cache
Mes rêves débordent
Mes rêvent boitent
Mais je veux qu’ils sachent
Je suis belle vêtue de mes folies
Je l’aime lui
Je l’aime au pluriel
Je m’aime, je cours après une main de minuit
Je cours après l’angoisse de mes nuits
« Qui je suis », avec toi, je n’en ai pas fini

ANOSMIA

Un homme un jour perdit son odorat
Puis il perdit mémoire
Puis il perdit espoir
Puis il perdit l’amour
Vivre un jour devenu trop lourd
Il voulu mourir pour toujours

un voyageur

Une insulte au bout de ses lèvres
Une poésie dans sa tête
Des zones d’ombres dans sa quête
Il sourit sans lever les yeux
Voulant être aimé,
Trahissant tous ceux que ça tenterait

Un bus plein d’inconnus
Aux chemins croisés,
Aux passés incongrus
Aux avenirs non conçus
Il les juge sans les voir
Il les envie, Il les aime
Il les dessine, il les détruit

Il marche jusqu’à ce que sa route le mène à Pompidou
Il se baigne dans la foule aux lunettes de soleils
Il achète 2 cartes postales - photos de Paris
La tour Eiffel à l’envers
Noir et blanc
La tour Eiffel à l’endroit
En couleur

Il s’appelle Charles et Romain
Il s’appelle Paul et Martin
Les prénoms il adore ça
Demain il s’appellera Luc et Thomas

Ce n’est pas un méchant, ni un malade
Sa vie va trop vite, il se balade
Ni le temps de comprendre ni d’expliquer
Il a choisi de prendre une carte et de voyager